جمعه بیست و ششم ژانویه/ ششم بهمن، در روز ملی هند، شاهد نمایش ملی تعویض شیفت مرزبانان هند و پاکستان و پایین آوردن عصرگاهی پرچم دو کشور در مرز واگاه شهر امریتسر هند بودم. واگاه حدود بیست و پنج کیلومتر از لاهور پاکستان و حدود سی و پنج کیلومتر از امریتسر هند فاصله دارد. بیش از ده هزار هندی و دوهزار پاکستانی در نقطه صفر مرزی گرد آمده بودند تا این نمایش ملی و میهنی را به نظاره بنشینند. محل این برنامه در خاک دو کشور همچون ورزشگاهی ساخته شده و نشان از آن دارد که سالهاست این مراسم توسط مرزبانان دو کشور برگزار میشود و مردم برای تماشای آن در این مکان حضور می یابند. هر یک از کشورها دروازه ای نمادین در خاک خود احداث کرده و پاکستان نام دروازه خود را "باب آزادی" نهاده است. شور و هیجان زایدالوصفی در مردم دیده میشد. روابط سیاسی دو کشور در چند دهه اخیر پرتنش و گاهی توام با درگیری های مرزی بوده است. شعارهای مهیج میهنی از دو سوی مرز طنین انداز و هندی ها در روز ملی شان در این مراسم بسیار پرتعداد بودند. شخصیت ها و قهرمانان ملی ورزشی- هنری هند هم برای این برنامه دعوت شده بودند و برنامه بصورت مستقیم از چند شبکه تلویزیونی پخش می شد. غریو شادی و ساز و آواز دوطرف، بویژه هندی ها، گوش فلک را مینواخت. مرزبانان در رژه و مراسم ویژه تعویض شیفت و پایین آوردن پرچم، سینه به سینه حریف میایستادند و سعی میکردند ابهت نظامی کشورشان را به رخ رقیب بکشند و چهره ای مهیب و خشن از خود برای دیگری به نمایش بگذارند، ولی بنظرم این مراسم بیش از آنکه روابط پرتنش دو کشور را به نمایش بگذارد، نشان از دوستی طرفین، حداقل مرزبانان داشت، اگرچه صحنه گردانان و لیدرها سعی میکردند احساسات ملی و میهنی مردم را با شعارهای "هندوستان زنده باد"، "پاکستان زنده باد" و ... تهییج کنند ولی جالب بود که هیچ بی احترامی به طرف مقابل در این میان صورت نمی گرفت و مرده بادی هم نثار نمی شد.