در كشور بزرگ هند، هزاران نسخه خطي وجود دارد. اين نسخه ها، به چندين زبان مي باشند؛ و روي برگ درخت، پوست، چوب هاي نازك مخصوص و كاغذهاي مختلف نگاشته شده اند. كمبود امكانات در زمينه نگهداري بهينه انبوه نسخه هاي خطي، امري پذيرفته شده است. با اين حال، آنچه به نابودي شماري از نسخه هاي خطي هند دامن مي زند، شرايط آب و هوايي هند است.

يكي از موسسات فعال در زمينه نگهداري از نسخه هاي خطي هند، كميسيون ملي نسخه هاي خطي هند(The National Mission for Manuscripts) است. مرکز میکروفیلم نور به مدیریت دکتر خواجه پیری نیز از مراکزی است که برای حفظ و مرمت نسخه های خطی فارسی فعالیت می کند و تاکنون تلاش های زیادی در این خصوص انجام داده است. همچنین مرکز تحقیقات زبان فارسی در خانه فرهنگ ج.ا.ایران در دهلی نو نیز  چندین فهرست نسخه خطی و همچنین تصحیح و انتشار این نسخ را به سامان رسانده است. با وجود تهیه فهارس متعدد نسخه هاي خطي هند، هنوز هم برخی از نسخه ها ناشناخته باقي مانده اند و فهرست آنها تهيه نشده است. اين نسخه ها، به صورت پراكنده در سراسر هند نگهداري مي شوند. در سال هاي اخير، دولت هند، با اختصاص بودجه هاي هنگفت و استخدام كارشناسان مرتبط و نيز به خدمت گرفتن تجهيزات فني مدرن، گام هاي جدي براي حفاظت و شناسايي اين نسخه ها برداشته است. 

يكي از مراكز نگهداري نسخه هاي خطي، «انجمن آسيايي»(The Asiatic Society) است كه در شهر كلكته واقع شده است. اين انجمن، در سال 1784 ميلادي تاسيس شد. اين انجمن، هزاران نسخه خطي را گردآوري و نگهداري نمود. يكي از راهبردهاي اساسي انجمن براي حفاظت از ميراث هاي فرهنگي هند، تصحيح و انتشار نسخه هاي خطي و ترجمه برخي از آنها به زبان انگليسي بود. اين فعاليت انجمن، تا هنگام تجزيه شبه قاره هند با قدرت ادامه يافت. پس از استقلال هند و ايجاد كشور پاكستان شرقي(بنگلادش)، خلل اساسي در فعاليت هاي انجمن پديد آمد. با اين حال، بخش بزرگي از نسخه هاي خطي در انجمن آسيايي كلكته محفوظ مانده است. شمار قابل توجهي از نسخه هاي خطي منتشر نشده انجمن آسيايي، به زبان فارسي مي باشند.

دانشگاه قديمي كلكته نيز، عهده دار حفاظت از شمار قابل توجهي از نسخه هاي خطي مي باشد. اين دانشگاه، در سال 1857 ميلادي بنيان گذاري شد. شمار نسخه هاي خطي دانشگاه كلكته، را افزون از 42000 نسخه ذكر كرده اند. اين نسخه ها، به زبان هاي فارسي، عربي، تبتي، بنگالي، تاميلي، مالايي و چند زبان محلي هند مي باشند. بعضي از اين نسخه ها، داراي تذهيب هاي طلايي و نقره اي هستند.

يكي ديگر از مراكز نگهداري نسخه هاي خطي، «انستيتوي مطالعات شرق شناسي» شهر پونا(The Bhandarkar Oriental Research Institute) مي باشد. اين موسسه، در سال 1917 ميلادي تاسيس شده است. در حال حاضر، بيش از 20000 نسخه خطي در اين مركز وجود دارد. اين نسخه ها، در موضوعات مختلف(فلسفه، پزشكي، تاريخ، ادبيات، مذهب، موسيقي) مي باشند. تعداد نسخه هاي خطي نگاشته شده به زبان فارسي اين موسسه، بيشتر از بقيه زبان ها هستند. قدمت برخي از نسخه هاي خطي فارسي، به 5 قرن مي رسد. يكي از دلايل اهميت نسخه هاي خطي فارسي اين انستيتو، آن است كه تعدادي از آنها ترجمه كتاب هايي هستند كه حالا وجود ندارند. همچنين تعدادي از قديم ترين نسخه هاي خطي «ريگ ودا»، در اين موسسه نگهداري مي شوند.

در موزه دولتي اوريسه(The Orissa State Museum) هم، صدها نسخه خطي نگهداري مي شود. اين موزه، در سال 1932 ميلادي، تاسيس گرديد. در اين جا، 37000 نسخه خطي وجود دارد. برخي از اين نسخه ها، روي برگ و پوست درخت، كاغذهاي دست ساز و پوست نگاشته شده اند. در كتابخانه عمومي شرق خدابخش(The Khuda Baksh Oriental Public Library) كه در شهر پتنا واقه شده، نيز شمار قابل توجهي نسخه خطي نگهداري مي شود. افزون بر اين ها، در مخزن تعدادي از كتابخانه ها و موسسات پژوهشي شهر هاي دهلي(The National Archives of India)، سرينگر(Sri Pratap Singh Museum)، ميسور(The Oriental Research Institute) و ... نيز صدها نسخه خطي ارزشمند وجود دارد.